Rozwój cywilizacyjny i wielokierunkowa presja człowieka przyczyniły się do znacznej degradacji środowiska naturalnego. Coraz większym problemem stają się zanieczyszczenia jego poszczególnych komponentów (wody, powietrza, gleby), wyczerpywanie się zasobów surowców naturalnych, ginięcie gatunków fauny i flory, a także pogorszenie stanu zdrowia mieszkańców terenów przemysłowych.  A przecież jednym z najważniejszych praw człowieka jest prawo do życia w czystym środowisku. Na terenie Rzeczpospolitej Polskiej ochronę środowiska zapewnia nam Konstytucja RP z dnia 2 kwietnia 1997 r., która zobowiązuje władze publiczne do ochrony środowiska i jego zasobów. Powiaty należą do władz publicznych, zatem na nich również spoczywa obowiązek wykonywania zadań z zakresu ochrony środowiska oraz odpowiedzialność za jakość życia mieszkańców. 

Duże wyzwania dla Polski stawia także polityka Unii Europejskiej, a szczególnie pakiet klimatyczno-energetyczny. To właśnie miasta mogą, a nawet powinny, odegrać znaczącą rolę w realizacji polityki energetycznej UE i Polski, gdyż to właśnie w nich zużywa się około 70 proc. energii finalnej. Wyzwania nowej polityki energetycznej UE i kraju wymagają nowego podejścia do planowania zaopatrzenia gminy w energię. Konieczne jest przeniesienie celów pakietu 3x20% i nowej polityki energetycznej na poziom gminy. W miastach istotnym priorytetem jest eliminowanie zagrożeń z tytułu przekroczenia zanieczyszczeń powietrza, a w najbliższej przyszłości wypełnienia wymogów dyrektywy UE o jakości powietrza (CAFE). Dlatego też ograniczenie tzw. niskiej emisji ze źródeł punktowych (piece, kotły, kominki) i z transportu jest kluczowym problemem zintegrowanego planowania energetycznego i środowiskowego w gminach.

Efektywność działań w zakresie ochrony dziedzictwa przyrodniczego oraz zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego zależy przede wszystkim od polityki i rozwiązań przyjętych na szczeblu lokalnym oraz pozyskania zainteresowania i zrozumienia społeczeństwa.